ازدواج
مانند بسیاری از سایر وجوه و جنبه های امر بهائی، ازدواج دارای دو جنبه جسمانی و روحانی شمرده می شود. حضرت عبدالبهاء می فرمایند، "عقد بهائی ارتباط بین طرفین است و تعلّق خاطر بین جهتین." جنبه های روحانی این اتّحاد به مراتب مهم تر از اتّحاد جسمانی است.
" در میان خلق ازدواج عبارت از ارتباط جسمانیست و این اتّحاد و اتّفاق موقّتست، زیرا فرقت جسانی عاقبت مقرّر و محتوم است. ولكن ازدواج اهل بهاء باید ارتباط جسمانی و روحانی هر دو باشد، زیرا هر دو سرمست یك جامند و منجذب به یك طلعت بی مثال، زنده به یك روحند و روشن از یك انوار. این روابطِ روحانیه است و اتّحاد ابدیست؛ و همچنین در عالم جسمانی نیز ارتباط محكم متین دارند؛ ارتباط و اتّحاد و اتّفاق چون از حیثیت روح و جسم هر دو باشد آن وحدتِ حقیقی است. لهذا ابدیست. امّا اگر اتّحاد مجرّد از حیثیت جسم باشد، البتّه موقّتست و عاقبت مفارقت محقّق. "
همچنین، حضرت شوقی افندی مرقوم می فرمایند كه اگر چه جنبه روابط جنسی ازدواج بی اهمیت نیست، امّا جنبه روحانی آن مهم تر است:
"حضرت بهاءاللّه جمیع نفوس را به ازدواج به عنوان یك طریق طبیعی و مشروع زندگی تشویق و توصیه فرموده اند. امّا آن حضرت بر ماهیت روحانی آن نیز شدیداً تأكید فرموده اند. این ماهیت روحانی، اگر چه مانع یك زندگی جسمانی عادّی نیست، امّا اساسی ترین و ضروری ترین جنبه ازدواج می باشد. این نكته كه دو شخص باید در نهایت محبّت و اتّفاق زندگی كنند به مراتب مهم تر از آن است كه وجود آنها مملو از شور و شوق انجذاب جسمانی نسبت به یكدیگر باشد. یكی از آنها صخره ای عظیم از قدرت و توان است كه در زمان نیاز می توان به آن اتّكاء نمود و دیگری امری كاملاً موقّتی است كه هر لحظه ممكن است زائل شود و نابود گردد. "
حضرت عبدالبهاء می فرمایند اگر زوجین در وصول به این مرحله اتّفاق روحانی توفیق یابند، در این صورت در زندگی مشترك خود سعادتمند خواهند بود والاّ مشكلات بسیار رخ خواهد گشود:
"خداوند... زن و مرد را آفریده كه با یكدیگر در نهایت الفت آمیزش نمایند و زندگانی كنند و حكم یك جان داشته باشند. زن و مرد دو رفیق و انیس هستند كه باید در غم یكدیگر شریك باشند. چون چنین باشند در نهایت خوشی و شادمانی و آسایش دل و جان در این جهان زندگی كنند و در ملكوت آسمانی مظهر الطاف الهی گردند والاّ در غایت تلخی عمر بسر بَرَند و هر دم آرزوی مردن نمایند و در جهان آسمانی نیز شرمسار باشند. پس بكوشید كه با یكدیگر مانند دو كبوتر در آشیان آمیزش دل و جان نمائید. اینست خوشبختی در دو جهان. "
زن و شوهر تشویق می شوند كه، "نهایت دقّت نمایند و بر اخلاق همدیگر واقف شوند... مقصد الفت و رفاقت و وحدت و حیات سرمدی باشد." بنابراین، اوّلین هدف در ازدواج بهائی رسیدن به مرحله رفاقت و وحدت روحانی است.
جدائی و طلاق، اگر چه حضرت بهاءاللّه آن را مجاز شمرده اند، امّا قویاً با آن مخالفت شده است، "در واقع، پروردگار پیوستگی و اتّفاق را دوست می دارد و از جدائی و طلاق بیزار است." وحدت خانواده یك وجه اساسی و جنبه بنیادی وحدت جامعه است كه ایجاد آن مقصودِ حضرت بهاءاللّه است . بنابراین آثار مقدّسه امر بهائی طلاق را به عنوان عاملی كه به فروپاشی جامعه و از هم پاشیدن حیات خانواده منجر می شود مورد ملامت قرار می دهند، چه كه حیات خانواده برای پرورش موفقیت آمیز كودكان بسیار ضروری است. بنابراین آن را به عنوان "آخرین راه چاره" در نظر بگیرند.
